EEN GOED NIEUW JAAR

31 december 2016 ben ik begonnen met een blog over 2016. Ik heb even kort terug gekeken naar 2016 omdat ik nog niet wist of ik nu wel of niet blij moest zijn dat het jaar voorbij is.
Maar weet je wat, het is prima zo. Je kunt er niets meer aan veranderen.  Daarom heb ik het hele blog meteen weer in de prullenbak gekieperd en een vette streep onder 2016 gezet. Tijdens het schrijven kwam ik er namelijk ook achter dat ik mijn zegeningen niet mag vergeten en dat zijn er toch een heleboel geweest.
Kijk gewoon om je heen en je begrijpt wat ik bedoel... we hebben het zo slecht nog niet.  En, by the way, wat wil je veranderen aan wat er in 2016 is gebeurd? Je kunt er wel van leren en het de volgende keer anders aanpakken... of juist nog meer van genieten.

Precies op 1 januari heb ik weer een nieuwe start gemaakt. Welkom 2017, een heel nieuw jaar ligt voor ons. Kijk niet teveel achterom, koester je herinneringen. Denk met een glimlach aan al die momenten waarvan je mocht genieten en die je een goed gevoel hebben gegeven.
Mijn voornemen voor dit jaar is om die momenten te verdubbelen.

Ik wens jullie een  goed nieuw jaar, bruisend, sprankelend, stralend, schitterend, gezond en gelukkig, zorgeloos en prachtig.

Christian Veldkamp

GISTEREN OF MORGEN

Als ik iets gejat heb, dan vertel ik dat ook heel eerlijk en mijn titel heb ik onlangs gepikt uit een heerlijke zwijmelfilm....
In die film kon Kevin Kostner kiezen: blijven rouwen om zijn overleden vrouw, of durven vertrouwen op nieuw geluk met een andere vrouw. 'Kies je voor gisteren of kies je voor morgen' zei Paul Newman tegen Kevin Kostner. En nu is dat natuurlijk wel allemaal maar film, dus fictie? Maar er zit wel een kern van waarheid in.

Het is fijn en geruststellend om in het NU, dus vandaag te leven. Het is ook fijn om tradities in ere te houden, tenminste als ze voor jou nog fijn zijn...Maar als je belangrijke beslissingen moet nemen, dan ontkom je er niet aan om naar de consequentie van een beslissing kijken. En daar gaat het hier om.

Wat betekent het eigenlijk: voor gisteren of voor morgen kiezen? Laten we die zin eens even onder het vergrootglas leggen.
Een van mijn oud-collega's had daar een heel wijze spreuk over. Die zei altijd 'als je doet wat je deed dan krijg je wat je kreeg. Even laten bezinken, twee keer lezen en ja hoor, het klopt als een bus.

We beginnen met GISTEREN.
Volgens Van Dale's woordenboek betekent 'gisteren'  'De dag voor vandaag' .
Gisteren is dus al geweest, dat heb je al gehad. Je kunt er voor kiezen om gisteren vast te houden, maar dat heb ik al geprobeerd, en het is me niet gelukt want het is alweer vandaag. Gisteren is definitief voorbij. Gisteren staat ook voor iets ouds en morgen voor iets nieuws.

Je kunt wel een oude herinnering aan gisteren ophalen en bewaren, je kunt ook een oud gevoel wat daar bij hoort ophalen, maar dat is van gisteren, dus OUD. Stel nu, dat er gisteren iets heel vervelends is gebeurd. Je hebt te horen gekregen dat je ziek bent of je baan bent kwijt geraakt. Verdrietige gebeurtenissen die een flinke impact op je leven kunnen hebben. Je hypotheek niet meer kunnen betalen? of, hoe ziet je leven er straks uit met deze ziekte?
En nadat je dat vreselijke nieuws gisteren hebt gehoord, zit je vandaag op de bank en haal je het gesprek weer voor de geest en het verdriet dat erbij hoorde, ook. Morgen doe je weer hetzelfde. En overmorgen ook. Je blijft die nare (oude) herinnering maar herhalen en daaraan gekoppeld dat (oude) verdriet. Je houdt het levendig en je wordt er niet gezonder van en er is niemand die de hypotheek voor je gaat betalen. Heeft het dan zin, dit te blijven herhalen of vast te houden?

Maar je kunt ook voor MORGEN kiezen. Op die manier ben je niet met de bezig met gisteren, iets ouds, maar bezig met iets nieuws. Morgen is nog blanco. Je mag het helemaal zelf invullen.
Als je dan toch niet meer kunt doen wat je deed, kun je net zo goed iets gaan doen wat je (ook) leuk vindt. Je bent immers niet je werk of je gezondheid. Je bent zoveel meer. Misschien mag dat nu iets meer de aandacht krijgen Je bent afgeleid van het verdriet, je bent toch productief, en nog belangrijker! Je zorgt goed voor jezelf en hoeft je daar niet schuldig over te voelen. Immers als het met jou goed gaat, gaat het met je omgeving ook goed. Een schuldgevoel komt uit onszelf. Daar zorgt ons ego wel voor. Toen ik tijdens mijn pelgrimstocht noodgedwongen met de bus moest reizen i.v.m. blessure, nou had je mijn ego eens moeten horen!!! En toch heb ik voor mezelf durven kiezen, voor mijn gezondheid en omdat ik mijn tocht wilde afmaken.
Toen mocht ik het mezelf even wat makkelijker maken, even uit die tredmolen van zelfdiscipline.

En even terugkomend op het spreekwoord van mijn collega.
Er komen gegarandeerd een heleboel 'ja maars' voorbij op dit punt maar ik nodig je toch uit om bij jezelf eens oprecht te rade te gaan, waarom je in die specifieke vervelende situatie terecht bent gekomen? Is het een signaal? Wil dat iets zeggen over hoe je met je eigenbelang/geluk/gezondheid om gaat. Goed voor jezelf zorgen heeft niets met egoïsme te maken. Het is onze allerhoogste prioriteit.
Vertel me, wat doe je als het morgen beter gaat. Doe je dan weer wat je deed? En krijg je wat je...

HET BEVOLKINGSONDERZOEK

Net als iedere 50 plusser kreeg ik ook dit jaar weer een uitnodiging voor een bevolkingsonderzoek, wat zeg ik... 2 uitnodigingen!
Eentje preventief voor borstkanker en eentje voor darmkanker.
Nadat ik het eerste darmkankeronderzoek verprutst had, heb ik met het bureau gebeld om een nieuwe envelop met inhoud aan te vragen. Binnen een X aantal dagen zou het binnen zijn. Maar er kwam geen nieuw onderzoek. Dus na een kleine maand maar weer bellen en ja hoor, klapperdeklap, er lag een nieuwe envelop inclusief alle benodigdheden voor dit onderzoek in de bus. Een goed moment uitgezocht, monstertje geleverd en dopje erop.

Envelop op de bus en hoppela, enkele dagen later had ik al bericht dat alles OK is. 😌

En toen lag daar nog mijn uitnodiging voor het bevolkingsonderzoek voor borstkanker... Ik keek eens even naar de datum en tijd van de afspraak en heb die toen gewijzigd i.v.m. een andere afspraak. Daarna kwam er weer iets tussen, en heb ik nogmaals de afspraak verzet. (Ik zat er ook wel een beetje tegen aan te hikken moet ik toegeven. De vrouwen die dit onderzoek kennen, snappen wat ik bedoel...)
Op de dag van de afspraak kreeg ik een telefoontje dat de afspraak kwam te vervallen i.v.m. een storing en dat ik kon kiezen voor een onderzoek in een ander dorp, want de wagen ging vertrekken uit mijn woonplaats. Ik kon dan die nieuwe afspraak dan niet meer zelf wijzigen, maar moest op het door hen gekozen tijdstip voor onderzoek komen. Maar omdat ik ook nog andere (vaste) verplichtingen heb op enkele dagen, is het voor mij de vraag geworden of ik dan kan? Men zou proberen er rekening mee te houden.

Als er twee keer achter elkaar zulke dingen gebeuren, het loopt niet soepeltjes zal ik maar zeggen, dan gaat er bij mij een lampje branden... Dan begin ik altijd een beetje na te denken. Ik was natuurlijk wel een beetje pissig op die organisatie dat ik nu naar een ander dorp moet, en ik geen invloed op het tijdstip kan hebben ggrrrrrrrrr. Maar anderzijds, hoeveel opzet is er bij een storing??

Nu ben ik me dus serieus aan het afvragen of ik nog wel deel zal nemen aan dit onderzoek? Niet omdat ik naar een andere plaats moet, maar omdat ik steeds meer vertrouwen in mijn lijf durf te krijgen. Lange tijd heb ik niet geluisterd naar mijn lichaam en heb het veel stress bezorgd en ik ben niet altijd even verstandig met voeding en beweging omgesprongen... En toch heeft mijn lijf me nooit echt in de steek gelaten. Waar ik trouwens ontzettend dankbaar voor ben. Wel ken en respecteer ik mijn grenzen nu. Ik vertrouw er op dat mijn lijf in orde is en mij laat weten wanneer er iets niet klopt.
Het alternatief is dat ik me laat leiden door (goedbedoelde zorg door de overheid) angstmakerij, van stel! er is iets mis??? Zo heb ik ook helemaal niets met een griepspuit, nooit gehad ook trouwens. Lieve mensen, ik ben er nog niet uit. Ik kies er steeds meer voor om in vertrouwen te leven en niet in angst. Maar dit is ook voor mij ook een hele grote stap, waar ik eens even goed over na moet denken... Hoe denken jullie daar over?

VRIENDSCHAP EN PIJN

Regelmatig lees ik op Facebook spreuken die gaan over vriendschap, of het verlies er van. Als alles gladjes verloopt in je vriendschappen, dan post je zo'n spreuk (denk ik) niet, of roep ik nu iets onzinnigs? Ik vraag me af, als ik een van die spreuken lees, of er soms pijn of teleurstelling achter zit? of juist bevrijding... want niet iedere 'vriendschap' is altijd even leuk. Er zijn er ook vriendschappen die heel veel energie kosten 😌

In de praktijk werkt het vaak zo, dat je bij een ingrijpende omstandigheid als ziekte of het verlies van een dierbare je de steun van vrienden, familie en/of collega's verwacht. Maar juist op het moment dat je ze het hardst nodig hebt lijken mensen  af te haken.
Veel mensen (ik ook vroeger) gaan dan bij zichzelf te rade en zoeken naar een mogelijke vergissing die ze misschien gemaakt hebben. Wat heb ik fout gedaan?  Maar wat, als je je hersens pijnigt en je kunt niet bedenken waar het misgegaan is? Waarom zie je dan je vrienden, familie, je collega's niet meer? Jij bent/was er toch ook voor iedereen? je toont/toonde toch ook voor iedereen belangstelling of  gaat/ging op bezoek...

Waarom haken mensen af?

Misschien vertel ik niets nieuws, misschien ook wel.
Teleurstelling over afgehaakte vrienden of contacten heeft vaak te maken met  je verwachtingspatroon. Je verwacht, dat mensen zich gedragen zoals jij zelf ook in het leven staat. Jij bent attent, belt, gaat op visite enz. Dat hoort bij jouw normen en waarden en heeft ook te maken met een stukje van je persoonlijkheid.
Iedereen heeft een eigen persoonlijkheid, een eigen kijk op het leven, eigen normen en waarden en hun eigen beperkingen... en die kunnen en mogen afwijken van de jouwe.

Graag wil ik een ervaring met jullie delen die ik tijdens een retraite had, enkele jaren geleden.
Ik verbleef gedurende een week met nog ca 8 vrouwen op een afgelegen plek in de bergen in Spanje.
Op een dag kregen we een opdracht, die mij altijd bijgebleven is en waarvan ik veel geleerd heb. We moesten ons in de groep opsplitsen in tweetallen en ons als tweetal even afzonderen. De een moest de ander een verhaal, ervaring of voorval vertellen, dat hem/haar ooit diep geraakt heeft, of voor veel verdriet heeft gezorgd en waarover zelden gesproken werd.
Er vloeiden links en rechts en ook bij ons, de nodige tranen. Velen leken een zware last mee te dragen, maar hadden daar tijdens het verblijf niets van laten merken. Na deze oefening keken we met heel andere ogen naar elkaar, wetende dat ieder zijn eigen verhaal had.  Verdriet is niet altijd zichtbaar. Iedereen ontwikkelt zijn eigen overlevingsmechanisme en heeft soms tijd nodig. Als je er bij stil staat dat je het verdriet of de reden voor het gedrag van de ander niet altijd kent, zou je dan niet minder snel oordelen? Stel dat zijn verdriet een rol speelt in het contact met jou?

Mensen kunnen dan uit elkaar groeien, zonder dat er een kwaad woord gevallen is, of iemand iets 'verkeerds' heeft gedaan. Je hebt altijd een keuze hoe je er naar wilt kijken. Je kunt het gevoel hebben in de steek gelaten te zijn, of  je kunt er gelaten mee omgaan en accepteren dat mensen komen en mensen gaan.
of
Misschien kun je zélf de ander benaderen en hem/haar laten weten dat je hem/haar hebt gemist, en vragen of alles oké is? Zo hou je zelf de regie in een vriendschap als je moeite hebt met loslaten...

Ja, loslaten is een kunst.

CO-CREATIE

Enkele jaren geleden hoorde ik voor het eerst de term CO-CREATIE.
Wat co-creatie betekent, ontdekte ik voor het eerst bij mijn oude werkgever. Samen met een aantal collega's werden we door onze werkgever uitgenodigd om een nieuw plan van aanpak te bedenken. Op creatieve manier, out-of-the-box denken moesten we met iets geheel nieuws komen.
Termen zoals out-of-the-box hoor je steeds verder. Het is een uitnodiging aan je creatieve geest om eens iets te bedenken wat totaal afwijkt van het oude...
Co-creatie is iets wat je niet alleen kunt doen, je doet het samen. Je zoekt partners, gelijkgezinden of collega's om samen iets te creëren...

Nou heb ik een heel typisch voorbeeld gevonden hoe co-creatie er in de praktijk kan uitzien. Dat wil ik graag met jullie delen.
In  mijn vrije tijd schilder ik wel eens. Toen ik begon te schilderen probeerde ik vooral veel NA te schilderen. Maar daar bleek ik niet zo goed in te zijn. Op een dag ontdekte ik dat ik vanuit mijn intuitie kon schilderen en op het doek verschenen de wonderbaarlijkste creaties. Niet allemaal even mooi, zo blijkt. Maar oefening baart kunst.
Een van mijn creaties was een vlinder in de natuur... leuk geprobeerd, maar dat werd 'm niet. Dan maar weer opnieuw, nu ontstond er een soort planetenlandschap. En zo heeft het een aantal maanden op mijn schildersezel gestaan. Ik kon me er niet toe brengen er iets mee te doen. Maar dat deze ook geen blijvertje zou zijn, stond eigenlijk al lang vast.

Op een gegeven moment heb ik de kwast, het paletmes en mijn verf gepakt, en hup! weg met het planetendoek. Zo makkelijk gaat dat als je schildert. Bevalt het je niet wat je ziet, dan schilder je het gewoon over. Was het in ons leven maar zo makkelijk. Vergissinkje wegpoetsen en iets moois voor terugtoveren.

Bij poging 3 lukte het me om een prachtige achtergrond te creeren....met daarop een mooie, gele krachtige zon. Ziezo, dat had ik dan toch weer mooi voor mekaar. Ik werd er helemaal blij van! Maar ook dit schilderij werd niet gepromoveerd tot wanddecoratie....Hmmmm, wat ontbreekt er dan?

Toen kwam ik Har tegen...toevallig, haha jaja. Har heeft samen met mij in een atelier voor hobbyschilders een tijdje geschilderd. Har maakt prachtige schilderijen, en ik bewonder zijn stijl.  Het atelier werd opgeheven en ieder ging zijns weegs.
Ik legde hem uit, dat ik mijn schilderij niet kon afmaken, en we spraken af dat hij na mijn reis naar Santiago een kijkje zou komen nemen.
En zo geschiedde...Na even bijgepraat te hebben met een kop koffie, liet ik Har mijn creatie zien. Zoals het een kunstenaar betaamt, bekeek Har vanaf een afstandje het schilderij. 'Er ontbreekt iets aan' was zijn conclusie. Oeps! 'Een beetje meer kleur' was zijn advies. Nog een keertje 'oeps' ! (ik dacht dat het kleurig genoeg was).
Na een korte aarzeling zette ik mijn ego resoluut opzij en vroeg hem mij uit te leggen wat hij bedoelde.   Ik vertrouw op de kwaliteiten van Har, ik weet immers dat hij een vakman was. Dus hield ik een schilderschort omhoog. Achter ons lagen penselen, verf en paletmessen al klaar en  Har aarzelde even.  Hij gaf toe dat zijn vingers begonnen te jeuken. Nadat ik hem carte blanche had gegeven, trok hij zijn jasje uit en de schort aan, en stroopte zijn mouwen op. Hij nam de verf, mengde, zocht een penseel uit en begon!

Na een halfuurtje had mijn schilderij met een paar gerichte penseelstreken een ware metamorfose ondergaan. Ja,  zo hoorde het te zijn. Dáár werd ik helemaal blij van! Nu was mijn schilderij echt af.
Dankzij de samenwerking met Har, was het práchtig geworden. Nu mag er ook een mooie lijst om en kan ik het eindelijk ophangen.

Het schilderij hangt in de kamer, mooi ingelijst, en op een passende plek. Een prachtig voorbeeld van co-creatie. Met zijn drieën, Har, ondergetekende en de inlijsterij, hebben we een prachtig werkstuk afgeleverd. Zo werkt dat dus.
En mooi was, toen ik Har weer sprak, dat hij vertelde dat hij thuis zijn schilderij nu ook had afgeschilderd. Zo zie je maar weer waar samenwerking toe kan leiden.
Maar ook hoe je soms het lef en de moed moet opbrengen om iets waar je veel energie, liefde en tijd in hebt gestoken, te 'offeren' ten behoeve van een bijzonder eindresultaat, jouw uiteindelijk doel. Nu pas zichtbaar geworden omdat je de moed hebt om opnieuw te beginnen.  Het is je beloning voor je moed, samenwerking en geen genoegen nemen met minder. Op de schilderijen zie je dat de zon op ieder schilderij is vertegenwoordigd. Zij het op een eigen wijze. De vlinder  op het allereerste schilderij (gemaakt in 2013) kondigt de transformatie al aan.

Dit wilde ik vandaag even met jullie delen.

HOE EEN TWEEDE WERKDAG EEN EERSTE WERKDAG WERD

Toen ik gisteren, (19-10-2016)  het stuk in De Limburger las over 'Praat op je eerste werkdag' kreeg ik een flashback en moest ik even terugdenken aan mijn eerste werkdag, jaren geleden.
In bovengenoemd krantenartikel wordt geadviseerd om meteen de eerste dag al in gesprek te gaan met je nieuwe collega's, iedereen gelijk een hand te geven, taken te weigeren die je niet wilt doen en wees niet te nederig...
Stuk voor stuk goede adviezen. Voor mij hadden ze 10 jaar eerder mogen komen. Want wat gebeurde er toen op mijn eerste werkdag.....

Na 2 maal (enthousiast en vastberaden) gesolliciteerd te hebben, een assessment glansrijk doorstaan te hebben, was mijn 3e poging succesvol. Mijn nieuwe leidinggevende belde tijdens mijn vakantie dat ik welkom was op zijn afdeling en ik sprong een gat in de lucht. Yes! eindelijk, de aanhouder wint...Wat was ik blij!

Ik had zo uitgekeken naar deze baan, en wilde nog liever vandaag dan morgen beginnen. Het was een andere functie binnen een organisatie waar ik toen werkzaam was. De overstap verliep daarom redelijk makkelijk.
In de loop der tijd was ik al eens eerder op mijn nieuwe afdeling geweest en kende ik enkele van de nieuwe collega's van gezicht.
Mijn eerste werkdag in mijn nieuwe functie naderde. Nu kon ik eindelijk echt iets betekenen voor mensen, in mijn nieuwe functie wilde ik er voor mijn cliënten zijn en ze zo goed mogelijk verder helpen.  Ik had weliswaar geen op maat gesneden opleiding voor deze baan genoten, maar ik bezat genoeg boerenverstand, werklust, enthousiasme en optimisme om vol vertrouwen aan de slag te gaan. Bovendien had ik kennis van systemen, wetgeving en kende ik de organisatie al.
Omdat we flexibele werktijden hadden, begon ik al in alle vroegte. De vorige dag had ik mijn persoonlijke bezittingen van mijn oude afdeling al naar de  nieuwe verhuisd.
Mijn leidinggevende was er al en heette me welkom en ik maakte meteen kennis met mijn nieuwe buurvrouw. Ook voor haar was het de eerste werkdag. We hadden nu een bureau, een computer en kreeg een gedeelte van de dossiers van een collega die vertrokken was. Die collega had al wat aanwijzingen doorgegeven en zo kon ik van start.
Daar zat ik dan. Aan mijn nieuwe bureau, met een nieuwe collega naast me en een stapel dossiers voor me. Mijn leidinggevende trok zich terug en ik begon aan mijn dag.
Mijn nieuwe collega en ik vroegen ons af, wanneer we aan de rest van de collega's voorgesteld zouden worden.... Het voelde best wel raar, om in een kantoortuin met ca 40 mensen zo de dag te beginnen. Bescheiden! als we waren op onze eerste dag, begonnen we braaf onze dossiers in te zien, en wachten we geduldig op de introductie.
De overige collega's druppelden binnen en begonnen aan hun werk. We wachtten nog een tijdje, maar onze leidinggevende liet zich niet meer zien.  En (onvoorstelbaar nu voor mij) zo verstreek de dag, zonder dat we kennis maakten met de andere collega's van onze afdeling. Een enkeling kwam zich overigens zelf voorstellen. Met een gemengd gevoel verliet ik op het einde van de dag de afdeling en vertrok naar huis. De volgende dag trokken mijn nieuwe collega en ik de stoute schoenen aan en begonnen op een rondtocht langs de collega's. Ik stelde me voor en vroeg naar hun werkzaamheden en maakte een praatje. De morgen verstreek en ik bezocht ook onze collega's die op een andere verdieping ondergebracht waren. Ook daar weer voorstellen, praten en veel vragen. Zo werd mijn tweede werkdag, mijn eerste werkdag.

Nu jaren later, kijk ik met heel andere ogen naar mijn gedrag van toen. Het artikel in de krant laat echter zien, dat er kennelijk meer mensen rondlopen die, net als ik toen, deze tips goed kunnen gebruiken. Zouden deze mensen zich ook zo voelen, als ik me toen voelde? Onzeker, afwachtend, te bescheiden, niet assertief genoeg...? Niet zelf de regie durven te nemen?

De mensen die mij nu kennen, zullen dat persoontje van pakweg 7 jaar geleden niet meer in mij herkennen. Die is gelukkig voorgoed verdwenen. Het Talentenspel heeft daar op een geweldige manier verandering in gebracht.
Hoe je je voelt in bepaalde situaties is vooral je eigen verantwoordelijkheid. Hou zelf de regie, je hebt immers altijd een keuze. Als je dat inziet, wordt het leven een heel stuk positiever.
Ben je bijvoorbeeld ziek, of zonder werk, dan kun je aan het feit zelf misschien niets veranderen, maar misschien kun je een ander manier vinden om er mee om te gaan?

Kun je nog iets anders?

Jazeker!

Soms heb je van die dagen, dat je de krant open slaat en het ene interessante artikel het andere opvolgt. Ik moest even een keuze maken waar ik iets over kwijt wilde in dit blog... Omdat ik vandaag naar een bijeenkomst ben geweest én naar John de Wolf heb zitten kijken in de talkshow van Pauw, is mijn keuze gevallen op het artikel in De Limburger van 5 oktober 2016 'Jazeker, er is leven na de bank'. Over dat thema wil ik wel iets met jullie delen.

Het artikel beschrijft het ontslag van een veertiger die beroepsmatig een heel andere koers is gaan varen. Een prachtig voorbeeld hoe het ook kan. Van een bank overstappen naar een wijnwinkel.... Dat is toch op zijn zachtst uitgedrukt een heel andere tak van sport! Maar het klinkt mij niet onbekend in de oren, het is wat ik steeds vaker zie en toejuich. Mensen, kom uit je comfortzone, je bent niet je beroep, je bent zo veel meer. en inderdaad, áls je, zoals in dit verhaal, van wijn houdt en het is je hobby en je hébt ook nog wat mooie andere talenten in huis, waarom zou je dan niet je passie gaan volgen. Ik ken een psycholoog die nu meubelmaker is en een medewerkster in de zorg die met hondenmassage is gestart. Volg je hart, lijken deze mensen te zeggen...

De kunst is om eens serieus  bij jezelf te rade te gaan (bijvoorbeeld tijdens een wandeling in de natuur) wat je echt wil, en of je nog wel terug wil in het vak wat je ooit geleerd hebt. En daar kom ik dan weer bij John de Wolf uit. Ik weet nog dat ie als profvoetballer ooit o.a. bij FC VVV gespeeld heeft, maar ik wist niet dat hij zich nu met re-integratie bezig houdt. Toch ook werkelijk iets heel anders!!  Bij Pauw vertelde hij dat hij als ambassadeur van de ouderenwerkloosheid (en 50 plusser inmiddels) in Den Haag was uitgenodigd om zijn verhaal te doen. Een succesverhaal, want drie van zijn pupillen waren inmiddels onder de pannen als portier bij een hotel. Ik wed dat die drie een heel andere achtergrond hebben.

En waar wil ik nu met deze voorbeelden naar toe, vragen jullie je misschien af. Dat wil ik graag uitleggen. Sinds 1 september ben ik aangesloten bij een groep ondernemers die zich richt op de doelgroep 45+ zonder werk. Deze club probeert de 45 plusser zonder werk, een vergeten doelgroep, niet alleen te ondersteunen bij zijn zoektocht naar werk, maar heeft ook aandacht voor welzijn en vitaliteit.  Deze groep heet

A4Works organiseert volgende week dinsdag, 11 oktober een inspiratieshow & arbeidsmarkt voor 45+ in het Continium in Kerkrade. Ken je iemand die wellicht geïnteresseerd is, vertel dan dat ie op de website van A4Works op de agenda de details van deze bijeenkomst kan nalezen. Misschien is er onder jullie iemand die de volgende keer zijn of haar succesverhaal in de krant ziet staan. Er zijn genoeg voorbeelden dat je ook al ben je 'op leeftijd' je nog heel waardevol voor de maatschappij en arbeidsmarkt bent.  Laat je niet aanpraten dat het niet zo is.

Ik ben er ook de volgende week dinsdag, en ik hoop je daar te ontmoeten.

Nog woord van motivatie ter afsluiting..